Проста адзін зімовы дзень

Учора быў неверагодны дзень! Па надвор'і, па адчуваньнях і эмоцыях.
Па-першае, учора ў мяне быў першы занятак па кіраваньні машынай у горадзе. Здаецца, не такі я і дзяцел :))) Канешне, трохі страшнавата было, патрэбен час і практыка. Але ж есьць пачатак, значыць, будзе і працяг, і вынік.
Потым дома ўжо вееельмі файна пагуляла па засьнежаным полі са сваей прыгажунькай Грэтай, падыхала сьвежым марозным паветрам. А ў хаце чакала вогнішча каміна і гарачая гарбатка. :)))
Вось некалькі фотак :)

 

І чаго выходныя заўседы так хутка заканчваюцца?

:)))

Харошыя людзі навокал :) Жыцьце ўсьміхаецца мне ўсьмешкамі харошых людзей :) Як гэта неверагодна прыемна і кранальна атрымаць словы падтрымкі і проста добрыя словы ад шчырага сэрца ў той момант, калі ты зусім гэтага не чакаеш і калі яны, гэтыя словы, насамрэч такія патрэбныя!
Гляджу на сяброўскія паштоўкі-зычэньні, якія стаяць вось на палічцы і радуюць мяне, і думаю пра тое, што я неверагодна шчасьлівы чалавек! Бо гэта насамрэч шчасьце, калі побач з табой, а можа і не зусім побач, есьць нехта, хто думае пра цябе і аддае табе часьцінку сваей сьветлай душы... Дзякуй вам! Шчыры дзякуй :)))))

:-)))

Ух, здаецца, я тут не была сто гадоў... скучыла страшэнна))) неяк вельмі бурна і актыўна праходзіць мае жыцце апошнім часам: новыя знаемствы, новы досвед...  хочацца ўсюды паспець, зрабіць такое, на што раней падумала б 25 разоў, перш чым адважыцца...
хутка будзе справаздача ў выглядзе альбома пра апошнія падзеі майго жыцця, травеньскую вандроўку ў Карпаты, пра неверагодна пазітыўных людзей, якія робяць мае жыцце зараз поўным на 100 адсоткаў))))

а пакуль што невялічкая паштовачка па скетчы Walzingmouse Sketch Challenge. трэба ж неяк вяртацца па-ціху ў скраперскія шэрагі)))